Rimpelingen
Rimpelingen verwijst niet alleen naar de lach- en zorgrimpels die je op een bepaalde leeftijd hebt, maar ook naar de rimpelingen die op het wateroppervlak ontstaan wanneer je een steen in het water hebt gegooid. Iedereen veroorzaakt rimpelingen in het leven van anderen, de hele dag door en een leven lang. Vaak gebeurt dit onbewust, door iets te zeggen of niet te zeggen, door iets te doen of niet te doen. Met mijn columns gooi ik bewust een steentje in het water en hoop dat de golven zich in brede cirkels verbreiden.
Volg mijn blog
-
Uitdaging
Ze verlaat de autobaan en rijdt over de Noorderbrug in Maastricht. Oef, tot hiertoe is alles goed gegaan. Maar bij welke verkeerslichten moet ze nu ook weer stad inwaarts rijden? Deze of de volgende? Haar hart begint te razen. Daar heb je het al. Ze gaat de weg niet vinden en te laat komen. Wat…
-
Kliederboel
(Zaterdagavond, zij en hij) – Ik krijg nog een punthoofd van al dat lezen en schrijven. Waar ben ik toch mee bezig? – Tja, wat wil je dat ik daarop zeg? Dat heb je toch zelf zo gekozen? – Jaja, ik weet het wel. Maar het is me nu toch teveel. De schrijfclub, mijn blog,…
-
In de vissenkom – slagroom en meningen
Het is al even geleden dat ik heb bericht over de vis. Wel, het gaat goed met hem. Ook met zijn vriendje is alles in orde. Ze bewegen allebei rustig door het water, eten en drinken niet meer dan nodig, gaan op tijd slapen en maken geen lawaai. Ze houden gepast afstand en gaan op…
-
Flessenpost! – Aan Gerbrand Bakker
Na de brief die ik via flessenpost van Marita kreeg, was het mijn beurt een brief te schrijven aan iemand die ook in Aanlegplaats, de thuishaven van literaire blogs, ligt aangemeerd. Ik trok mijn stoute schoenen aan en schreef naar niemand minder dan Gerbrand Bakker, een Nederlandse schrijver die ik zeer bewonder. Ben benieuwd naar…
-
Feest van het boek – signeersessie
Op donderdag 3 november ben ik van 15.00 tot 16.30 uur aanwezig in de Standaard Boekhandel van Lommel. Ik beloof dat ik me niet achter mijn boek zal verschuilen.
-
Hypercorrect
Dat ik de krant lezen geen onverdeeld genoegen meer vind, heb ik hier al meer dan eens geschreven. Toch heb ik mijn abonnement nog altijd niet opgezegd. Vorige week scheelde het nochtans niet veel, zeker niet toen ik de zoveelste column las waarvan ik voelde dat de maker tot in zijn tenen had moeten zoeken…
-
Kleine greep uit deugddoende reacties en twee blijmakende recensies
Recensie – Sylvain De Bleeckere Duiven komen altijd terug, de debuutroman van Ingrid Vanderkrieken, dwingt respect af. De auteur beheerst de discipline van het schrijven. Ze verrast met fijn geboetseerde zinnen en woordkeuze; het ritme van de hoofdstukken met hun ‘springende’ chronologie voedt de nieuwsgierigheid van de lezer. De narratieve ‘sprongen’ werken als grote spaties die…
-
Het is zover!
Ik bekijk en bepotel de cover van het boek. Dit is niet zomaar een boek, nee, het is een door mij geschreven boek. De cover ziet er goed uit en ik ben blij verrast, ook omdat mijn/ons idee zo mooi werd omgezet. Het boek ligt goed in de hand. Ik sla het open. Ik weet…
-
Heimelijke wens
Toen onze drie zonen kort na elkaar het huis verlieten om zelfstandig te gaan wonen, was dat wennen. Heel erg wennen. Het was ineens zo stil in huis. Niemand kwam me nog vertellen welke muziek hij nu weer had ontdekt, niemand vroeg me nog wat we gingen eten of liet kruimels achter op de trap.…
-
Gewoon op straat
‘De meeste verhalen liggen gewoon op straat. Je moet alleen goed kijken en luisteren.’ Met die gedachte in het achterhoofd stapte ik voor het begin van de pandemie wel eens in mijn auto om naar het Kaufhof in Aken te rijden – ook wanneer ik niets nodig had. Het was een ideale plek om columns…
INGRID VANDERKRIEKEN
Ingrid Vanderkrieken 