Rimpelingen

Rimpelingen verwijst niet alleen naar de lach- en zorgrimpels die je op een bepaalde leeftijd hebt, maar ook naar de rimpelingen die op het wateroppervlak ontstaan wanneer je een steen in het water hebt gegooid. Iedereen veroorzaakt rimpelingen in het leven van anderen, de hele dag door en een leven lang. Vaak gebeurt dit onbewust, door iets te zeggen of niet te zeggen, door iets te doen of niet te doen. Met mijn columns gooi ik bewust een steentje in het water en hoop dat de golven zich in brede cirkels verbreiden.

Volg mijn blog

Voeg je bij 209 andere volgers

Wild

De verkoopster verontschuldigde zich omdat ze ons zo lang had laten wachten. Genadig nam ik haar excuses in ontvangst. We stonden er inderdaad al lang, maar stiekem was ik blij. We hadden immers zelf al wat gesnuisterd en ons daarbij nog geen moment verveeld. Opgewekt vroeg ze of ze ons kon helpen. ‘Jazeker’, haastten wij…

Lees verder

Het is zover!

Ik bekijk en bepotel de cover van het boek. Dit is niet zomaar een boek, nee, het is een door mij geschreven boek. De cover ziet er goed uit en ik ben blij verrast, ook omdat mijn/ons idee zo mooi werd omgezet. Het boek ligt goed in de hand. Ik sla het open. Ik weet…

Lees verder

Heimelijke wens

Toen onze drie zonen kort na elkaar het huis verlieten om zelfstandig te gaan wonen, was dat wennen. Heel erg wennen. Het was ineens zo stil in huis. Niemand kwam me nog vertellen welke muziek hij nu weer had ontdekt, niemand vroeg me nog wat we gingen eten of liet kruimels achter op de trap.…

Lees verder

Kleinood

‘Het Huwelijk’ van Christine Van den Hove (Wereldbibliotheek, 2022) is het verhaal van Gaspard een Justine, twee gewone mensen die proberen iets van hun huwelijk en hun leven te maken. Zij is lerares, hij heeft een goede baan bij de Belgische spoorwegen. Ze waarderen elkaars schranderheid en ambities (‘omdat we allebei verder keken dan de…

Lees verder

Wissel van de seizoenen

Voordat onze nieuwe buren het huis naast ons betrokken, woonde er een vriendelijke, oude dame. Ik mocht haar wel, misschien omdat ze zo op mijn overleden moeder leek. Ze had dezelfde houding, hetzelfde kapsel en dezelfde manier van kleden, en net als zij onderhield ze een goed contact met alle buren. Haar voortuin stond vol…

Lees verder

Jaaroverzicht in zesentwintig letters

A: Ademloos. De titel van het eerste bericht dat ik dit jaar plaatste. Het ging over mijn agenda, en over hoe corona me soms de adem benam. Dat gevoel heb ik nog steeds. B: Beekdalen. In april gingen we wandelen in de beekdalen van het land van Herve. Ik heb afgezien maar toch nog genoeg energie overgehouden om…

Lees verder

Interieur

In een lange, gebloemde jurk met sneakers eronder flodderde ze aan ons tafeltje voorbij. Hoe belachelijk, dacht ik en draaide nog net niet met mijn ogen, de zoveelste die aan het hedendaagse modebeeld wil beantwoorden en niet met die kleren staat. Toch maakte ik me ook wat ongerust. Misschien was ik wel de belachelijke. De…

Lees verder

Herblogd

Gedicht van Wiskawa Szymborska, gelezen op  ZICHTBAAR ALLEEN Notitie Leven is de enige manier om met bladeren begroeid te raken, op het zand naar adem te happen, op vleugels proberen op te vliegen; om hond te zijn of hem over zijn gladde vacht te aaien; om pijn te onderscheiden van alles wat geen pijn is;…

Lees verder

Gewoon op straat

‘De meeste verhalen liggen gewoon op straat. Je moet alleen goed kijken en luisteren.’ Met die gedachte in het achterhoofd stapte ik voor het begin van de pandemie wel eens in mijn auto om naar het Kaufhof in Aken te rijden – ook wanneer ik niets nodig had. Het was een ideale plek om columns…

Lees verder

Fitness

(variatie op een oud stokpaardje) Ik ben best sportief. Altijd geweest, eigenlijk. Toch in de zin van ‘met plezier lichamelijke activiteit beoefenen’. Als tiener deed ik mee aan zwemwedstrijden en op school was ik één van de besten in het lange afstandslopen. Ik deed ook graag grondoefeningen. Toestelturnen was dan weer minder mijn ding. Aan…

Lees verder

Over berg en dal

Vorige week dinsdag zijn we gaan wandelen. Niet zomaar wat kuieren, nee, echt wandelen, met wandelschoenen aan en een rugzak mee. Urenlang liepen mijn man en ik van het ene beekdal in het land van Herve naar het andere. We stapten over bospaadjes en geasfalteerde wegen, soms naast elkaar, soms achter elkaar, doorkruisten weiden met…

Lees verder

Laden…

Er is iets fout gegaan. Vernieuw de pagina en/of probeer het opnieuw.

INGRID VANDERKRIEKEN