Rimpelingen

Rimpelingen verwijst niet alleen naar de lach- en zorgrimpels die je op een bepaalde leeftijd hebt, maar ook naar de rimpelingen die op het wateroppervlak ontstaan wanneer je een steen in het water hebt gegooid. Iedereen veroorzaakt rimpelingen in het leven van anderen, de hele dag door en een leven lang. Vaak gebeurt dit onbewust, door iets te zeggen of niet te zeggen, door iets te doen of niet te doen. Met mijn columns gooi ik bewust een steentje in het water en hoop dat de golven zich in brede cirkels verbreiden.

Volg mijn blog

Voeg je bij 215 andere volgers

Wat ik niet leerde

Wat ik niet leerde Ik leerde lopen, fietsen, zwemmenen achteruit parkeren -kunsten voor het leven. Ik leerde soep en confituur bereiden,brood en wafels bakken,dat heimwee zelden overgaat. Ik leerde houden van en afscheid nemen,kind en moeder zijn,dat de onrust niet zal wijken. Ik leerde rekenen en schrijven,spreken en lezen in een tweede taal,dat ik er…

Lees verder

Over schrijven

Na het verschijnen van Duiven komen altijd terug vroeg iemand hoe ik wist dat ik op pagina 226 zou eindigen. De vraag intrigeerde me. Ging dit over de inhoud, over het creatieve gedeelte van het schrijven, of over het technische ervan? Schrijven is immers niet alleen iets vertellen of verzinnen, het is ook een ambacht.Ik heb…

Lees verder

Jaaroverzicht in zesentwintig letters – 2022

Arno. Arno ging dood. Het zat eraan te komen. Iedereen kon zien hoe slecht hij eraan toe was. Toch bleef hij zingen. The lonely gigolo. Ik heb daar grote bewondering voor. Boek. In het voorjaar verscheen mijn boek Duiven komen altijd terug. Ik ben fier op wat het geworden is en word gelukkig van de goede…

Lees verder

Energietoestanden

Net toen ik aan de ontbijttafel in gedachten allerlei excuses zat te verzinnen om maar niet met schrijven te hoeven beginnen (ik moet dringend een stukje inleveren over energie maar de angst voor het witte blad zit er nog altijd wel wat in), begon mijn man over zelfgebakken brood. Over hoe lekker het brood van…

Lees verder

Vliegeren

Moe van al het moeten sjokt hij over het strand en laat een vlieger op. Een ruit met een gezicht dartelt in de wind. Samen met zijn kind houdt hij het touwtje vast, trekt zwijgend aan de lijn. Om hem los te laten is hij nog te klein.

Lees verder

Hypercorrect

Dat ik de krant lezen geen onverdeeld genoegen meer vind, heb ik hier al meer dan eens geschreven. Toch heb ik mijn abonnement nog altijd niet opgezegd. Vorige week scheelde het nochtans niet veel, zeker niet toen ik de zoveelste column las waarvan ik voelde dat de maker tot in zijn tenen had moeten zoeken…

Lees verder

Kleine greep uit deugddoende reacties en twee blijmakende recensies

Recensie – Sylvain De Bleeckere Duiven komen altijd terug, de debuutroman van Ingrid Vanderkrieken, dwingt respect af. De auteur beheerst de discipline van het schrijven. Ze verrast met fijn geboetseerde zinnen en woordkeuze;  het ritme van de hoofdstukken met hun ‘springende’ chronologie voedt de nieuwsgierigheid van de lezer. De narratieve ‘sprongen’ werken als grote spaties die…

Lees verder

Wild

De verkoopster verontschuldigde zich omdat ze ons zo lang had laten wachten. Genadig nam ik haar excuses in ontvangst. We stonden er inderdaad al lang, maar stiekem was ik blij. We hadden immers zelf al wat gesnuisterd en ons daarbij nog geen moment verveeld. Opgewekt vroeg ze of ze ons kon helpen. ‘Jazeker’, haastten wij…

Lees verder

Het is zover!

Ik bekijk en bepotel de cover van het boek. Dit is niet zomaar een boek, nee, het is een door mij geschreven boek. De cover ziet er goed uit en ik ben blij verrast, ook omdat mijn/ons idee zo mooi werd omgezet. Het boek ligt goed in de hand. Ik sla het open. Ik weet…

Lees verder

Heimelijke wens

Toen onze drie zonen kort na elkaar het huis verlieten om zelfstandig te gaan wonen, was dat wennen. Heel erg wennen. Het was ineens zo stil in huis. Niemand kwam me nog vertellen welke muziek hij nu weer had ontdekt, niemand vroeg me nog wat we gingen eten of liet kruimels achter op de trap.…

Lees verder

Kleinood

‘Het Huwelijk’ van Christine Van den Hove (Wereldbibliotheek, 2022) is het verhaal van Gaspard een Justine, twee gewone mensen die proberen iets van hun huwelijk en hun leven te maken. Zij is lerares, hij heeft een goede baan bij de Belgische spoorwegen. Ze waarderen elkaars schranderheid en ambities (‘omdat we allebei verder keken dan de…

Lees verder

Laden…

Er is iets fout gegaan. Vernieuw de pagina en/of probeer het opnieuw.

INGRID VANDERKRIEKEN