Ze verlaat de autobaan en rijdt over de Noorderbrug in Maastricht. Oef, tot hiertoe is alles goed gegaan. Maar bij welke verkeerslichten moet ze nu ook weer stad inwaarts rijden? Deze of de volgende? Haar hart begint te razen. Daar heb je het al. Ze gaat de weg niet vinden en te laat komen. Wat een blamage. Bij het binnenkomen zal ze al moeten beginnen met zich te excuseren. De Nederlanders zullen weer raar opkijken als ze haar Vlaamse accent en woordgebruik horen. Vooropgezet dát ze uit haar woorden komt.
Ze is toch nog te vroeg gearriveerd en wachtend in haar auto begint ze, alsof ze iets belangrijks zoekt, te rommelen in haar tas. Na een kwartier is er nog niemand naar binnen gegaan. Heeft ze zich van dag vergist? Van uur? Wat heeft ze zichzelf weer aangedaan. Waarom heeft ze zich voor deze cursus aangemeld? Ach, eigenlijk weet ze het wel. Omdat ze op tijd en stond een uitdaging nodig heeft. Omdat ze vindt dat ze af en toe eens over haar schaduw moet springen. Omdat ze het altijd al heeft willen doen.
Samen met tien anderen zit ze even later aan een rij tafels in u-vorm. Nerveus schuift ze haar notitieblok heen en weer. Terwijl de vrouw naast haar zich uitgebreid voorstelt, krijgt ze ook nog een opvlieger. De hitte binnenin stijgt op en haar hoofdhuid begint te prikken. Vertwijfeld grijpt ze naar haar hals. Wat doet ze hier? Hoe heeft ze het aangedurfd? Columns schrijven. Ze gaat het toch nooit kunnen. En wat zal ze zo meteen zeggen? Die stomme introductierondes. Altijd en overal hetzelfde: jezelf voorstellen en uitleggen waarom je daar zit. Luisteren naar al die schitterende loopbanen – daar heeft ze geen behoefte aan. Liever weet ze hoe iemand is dan wat hij is. Verdorie, is het niet genoeg dát ze hier zit?
De voorstellingsronde is voorbij en opgelucht leunt ze achterover. De eerste horde is genomen.
Ingrid Vanderkrieken 
20 reacties op “Uitdaging”
Dat gaat zeker lukken! Komt alles goed, de duiven komen ook altijd terug!!
LikeGeliked door 1 persoon
De cursus deed ik jaren geleden en heeft tot van alles positiefs geleid.
Ik ga graag af en toe een uitdaging aan, wel nog altijd met hetzelfde gevoel.
LikeLike
Dapper naar de tweede ronde!
LikeGeliked door 1 persoon
Het een na het ander 🙂
LikeGeliked door 1 persoon
Dat is geweldig nieuws, nu wachten op de eerste column, dat komt goed.
LikeGeliked door 1 persoon
Dan blijf hier maar lezen!
LikeLike
Goed om te lezen , verheug me op de eerste column.
LikeGeliked door 1 persoon
O ja, vreselijk, die voorstellingsrondes. Ik voel me dan ook altijd kleiner in plaats van groter. De anderen lijken het allemaal zoveel beter te doen. Troost je, je bent echt niet alleen — zo herkenbaar.
LikeGeliked door 1 persoon
Ja, dat hebben er nog gezegd.
LikeGeliked door 1 persoon
Herkenbaar!
LikeGeliked door 1 persoon
Heel herkenbaar, die mengeling van zelfzekerheid en -twijfel. Mooi gecolumnd.
LikeGeliked door 1 persoon
Dank je!
LikeLike
Orientatie, twijfel welke dag het is, zelf onderschatting. ik herken het allemaal maar ik ben al 80 . ha ha
LikeGeliked door 1 persoon
Dju toch, ik hoopte dat het tegen dan over was.
LikeLike
Hey Ingrid,
weer een mooie blogpost. Lezend kwam de gedachte bij me op dat ik wel meer van deze schrijfster zou willen lezen!
Tot snel weer, liefs, Isabelle
>
LikeGeliked door 1 persoon
Dankjewel, Isabelle, en tot schrijfs!
LikeLike
Niet twijfelen, je doet het altijd zo goed.
Groetjes
LikeGeliked door 1 persoon
Merci!
LikeLike
En komen er nog andere hordes? Deze is al prachtig beschreven.
LikeGeliked door 1 persoon
Dank je. Ik begin regelmatig aan iets nieuws, hoewel ik daarbij altijd hetzelfde gevoel heb als hier beschreven.
LikeGeliked door 1 persoon