Het is al even geleden dat ik heb bericht over de vis. Wel, het gaat goed met hem. Ook met zijn vriendje is alles in orde. Ze bewegen allebei rustig door het water, eten en drinken niet meer dan nodig, gaan op tijd slapen en maken geen lawaai. Ze houden gepast afstand en gaan op geen enkele manier in concurrentie met elkaar. Nogal wat anders dan wat ik in de mensenwereld zie. 

Maar goed. Gisteravond begon ik gemoedelijk aan het gebruikelijke avondpraatje. Ik vertelde dat mijn man de bomen heeft gesnoeid, dat de eerste bladeren vallen en ik vanaf nu de was weer binnen laat drogen. Dat we in de namiddag bij vrienden op de koffie waren, en de vrouw én de man ieder een taart hadden gebakken. Dat Duitsers bij elk gebak slagroom serveren, slagroom zonder suiker, en ik dan geneigd ben er te veel van te eten. De vis keek bijzonder begripvol maar meende het niet. Hij heeft immers geen probleem met zijn gewicht.

Ik zei ook hoe betreurenswaardig ik het vind dat Gerbrand Bakker niet voorkomt in de lijst van de beste Nederlandstalige boeken van deze eeuw volgens de Knack. Ik kijk naar geen enkel lijstje meer, lamenteerde ik, al die onzin. Bovendien, zei ik al wat luider, al die opinies en lezersbrieven in de krant. Ik ga ze niet meer lezen. Ik kan het niet meer aan. Vandaag vind ik de opinie van de ene geweldig, echt goed beargumenteerd, en morgen wordt die door iemand anders gecounterd en vind ik dat die persoon ook gelijk heeft. Ik krijg geen eigen mening meer geformuleerd. Niet mondeling en niet schriftelijk. Ik durf ook niet meer. Neem nu het regeerakkoord van de Vlamingen… ik vind, Nederlands… of nee… En die euthanasie-capsule in Zwitserland… heb maar eens claustrofobie…

Door al mijn gesticuleren viel mijn bril van mijn neus. En terwijl ik ernaar grabbelde, zag ik dat de vis zich stilletjes terugtrok, alsof hij niks meer wilde horen. Ik heb dan maar gezwegen.