Frauenfrühstück

Met zeven Duitse dames zit ik bij S. thuis aan het ontbijt. Ik ken hen van haar vorige verjaardagen. Het zijn niet de mensen die ik zelf zou uitzoeken maar ik probeer er het beste van te maken en wijd me volledig aan wat me bij dit soort gelegenheden het beste ligt: luisteren.

Met verve vertelt de vrouw rechts van mij over het ongeval dat ze de vorige dag heeft gehad. Opmerkingen vliegen over en weer en iedereen is het er roerend over eens: verzekeringsmaatschappijen proberen overal onderuit te komen en politiemensen zijn te lomp om te helpen donderen. Voorbeelden te over, hoor ik, het ene al schrijnender dan het andere.
Als vanzelf komen ze op artsen. Artsen zijn geldgeile machtswellustelingen die niet kunnen communiceren, vinden ze.  Vooral de klassiek geschoolden. Ik zeg niets.
Even later moeten de politici eraan geloven. Hun beleid en hun pensioenen. Ik denk aan Karel de Gucht maar zwijg. Wat ze hier op tafel gooien is al erg genoeg.
Rond een uur of elf zijn ze bij de ziektes aanbeland. De vrouw tegenover mij heeft al drie knieprothesen gehad en is hard op weg naar de vierde. Dit keer staan haar na de operatie zes tot acht weken rolstoel te wachten, zegt ze terwijl ze door haar randloze bril vergenoegd van de een naar de ander kijkt. Ik krijg medelijden met haar man en kinderen.
Daarna komt het gesprek op inentingen – vaste prik in deze ronde. Wat daarvan de gevolgen kunnen zijn! Motorische en mentale achterstand, spraakgebreken, chronisch vermoeidheidssyndroom, onvruchtbaarheid! De gemoederen verhitten en wanneer er gezegd wordt dat iedereen het maar voor zich moet weten, wordt het me teveel. Ik vind het helemaal geen zaak van ieder voor zich, zeg ik luid. Ziektes als polio en mazelen kunnen alleen worden uitgeroeid wanneer meer dan negentig procent van de bevolking zich laat inenten. En dat zij die zich niet laten inenten gemakkelijk praten hebben; dat ze erop rekenen dat anderen het wél hebben gedaan. Ik haal de klassieke geneeskunde erbij en in mijn bevlogenheid overweeg ik de verzekeringen, de politie en de politiek er ook nog bij te sleuren. Ik doe het niet. Er zijn grenzen. Aan mijn welbespraaktheid en mijn Duits.

16 reacties op “Frauenfrühstück”

  1. Heel goed van je Ingrid dat je de kwestie van de inentingen hebt opgepakt! Het is niet alleen belangrijk om dit voor jezelf te bepalen. Bekijk het ook vanuit een groter geheel. Er zijn ook veel verhalen over risico’s van inentingen ; lang niet allemaal wetenschappelijk onderbouwd.
    Veel baby’s gaan naar een creche. Als er op de creche veel kinderen niet zijn ingeent tegen de mazelen dan is het risico voor een jonge baby heel groot dat het mazelen krijgt. Een mazelen inenting wordt pas met 14 maanden gegeven. De complicaties van mazelen kunnen zeer ernstig zijn.
    Wij hadden vroeger een huisarts die in zijn studententijd Polio opliep. Hij kon gelukkig huisarts worden maar trok met zijn been. En onze tandarts was vrij zwaar gehandicapt tgv de Polio. In de jaren 50 werden kinderen voor het eerst ingeent tegen de Polio. Mijn huisarts en tandarts uit mijn kinderjaren waren er zeer verheugd over. Zij keken uit naar een wereld zonder Polio.
    Soms kom je negatieve mensen tegen, je wordt snel moe van ze en wat heerlijk is het dan dat er altijd weer mensen opstaan tegen de negativiteit. Mensen die strijdbaar zijn en idealen hebben. Daar wordt de wereld beter van.

    Geliked door 1 persoon

Laat een reactie achter op Greta DH Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

INGRID VANDERKRIEKEN

%d bloggers liken dit: