(Zaterdagavond, zij en hij)

– Ik krijg nog een punthoofd van al dat lezen en schrijven. Waar ben ik toch mee bezig? 

– Tja, wat wil je dat ik daarop zeg? Dat heb je toch zelf zo gekozen? 

– Jaja, ik weet het wel. Maar het is me nu toch teveel. De schrijfclub, mijn blog, de leesclub… we bespreken maandag Hard Times van Charles Dickens en ik moet voorzitten en… 

– Ha, ik snap het al. Weer te laat begonnen, zeker? Wat zoek je ook altijd uit. In plaats van eens iets creatiefs te doen. Met je handen, bedoel ik.  

– Ik ben toch een vest aan het breien. Nog niet gemerkt? 

– Ja, maar daar zeur je ook altijd over. Te veel geminderd, of te weinig gemeerderd, weet ik hoe dat allemaal heet. Zoek eens iets anders, iets waar je wat meer en sneller voldoening uithaalt en resultaat ziet. Schilderen bijvoorbeeld. Of potten bakken. 

– De halve wereld is al aan het schilderen geslagen. Of bakt potten. Nee, daar ga ik echt mijn tijd niet aan besteden. Altijd rouwranden onder je nagels, hé, bah, da’s niks voor mij. Dat heb ik er niet voor over. Trouwens, resultaat? Áls je al resultaat hebt, wat doe je dan met al die schilderijen of potten? Weggeven, opstapelen? 

-…

(Twee weken later)

– Annie telefoneerde net. Ze vroeg of ik volgende week meega naar een workshop pottenbakken. 

– Dat is toch ideaal? Doen, zou ik zeggen. Wie weet hoe leuk vind je het. 

– Ik weet niet… Ik las het vandaag nog: “Hoe minder tijd je rest in het leven hoe minder je die wilt verspillen.” Staat in Alsof het voorbij is van Julian Barnes. 

– Vooruit. Meld je aan. Anders luister ik nooit nog naar je geweeklaag over geen inspiratie, over waarom en voor wie… En kijk, als het niets voor je is, dan kan je er altijd nog over schrijven. 

(Weer een week later) 

– En hoe was het? 

– Goh, was dat fijn. Eerst hebben we met de hand de klei voorbereid en daarna hebben we met de draaischijf gewerkt. We moesten een schort aan want het is echt wel een kliederboel. Maar een leuke kliederboel. De klomp klei komt op de draaiende schijf en daar maak je er eerst met je vingers een gat in. Ondertussen zwaddert de vorm alle richtingen uit – dat maakte me wel wat nerveus. Ik zag de klei al aan de muren hangen. Maar goed. Daarna begin je met twee handen te werken. Een sponsje in je ene hand voor de binnenkant en met de andere hand trek je de randen aan de buitenkant omhoog. Een hele uitdaging voor iemand als ik – je kent mijn gevoel voor coördinatie. Maar het ging. Ik kon het zelf niet geloven. En ik had er een zalig gevoel bij. Mijn handen vol natte klei en pure concentratie op de vorm die ik wilde hebben. Heerlijk. Mijn schaal en ik, en verder niets. Wel iets groter uitgevallen dan ik van plan was, maar dat geeft niet. Azuurblauw gaat ie worden. 

– …

– Dan ga ik nu even de randen van mijn nagels schoon maken. Kijk eens hoe zwart. Maar misschien heb ik het er wel voor over. Wat denk je, zouden we een draaischijf in de kelder kunnen installeren?