Dag Martine, en bij uitbreiding alle lezers van Rimpelingen, 

Wat een opluchting te vernemen dat je nog in leven bent en het bovendien goed stelt! Ik begon me al zorgen te maken toen je de tweede dag van je wandeltocht niks plaatste op je blog. Was je gevallen, ontvoerd, vermoord? tijdens je vorige wandelingen bleef je immers zo trouw schrijven. Aan een heel gewone, praktische reden – dat geheugenprobleem met je mediabibliotheek – heb ik helemaal niet gedacht. Weet je, ik begrijp maar al te goed dat je dan uit je ritme geraakt en daarna ook niet meer de behoefte voelt alle belevenissen te delen.

Dat het toch nog lang duurde vooraleer ik contact opnam, heeft alles te maken met wat onze gezinssituatie betreft: ook hier zijn we voortdurend aan veranderingen onderhevig. Je merkt, ik druk het passief uit. Dat doe ik bewust. Want die veranderingen overkomen ons. Wij kiezen die niet, tegenwoordig doen dat onze kinderen. Het omgekeerde van toen ze nog klein waren.

Zo is de logeervis weer hier. En eens de adoptieprocedure naar wens doorlopen, wordt hij ook een blijvertje. Omdat zijn baasjes binnenkort naar een ver buitenland verhuizen en hem niet kunnen meenemen. Oh jee, ik zou nog vergeten dat het ondertussen twee vissen zijn. Ze kregen zelfs een naam: Fishy en Bella. Ik hoop maar dat ik ze in leven kan houden. (Hoe lang leeft een vissenkomvis gemiddeld?)

Ja, ik had gelezen dat Billie er niet meer is. En hoewel wij als gezin nooit een hond hadden, leef ik oprecht met je mee. Omdat je je nu afvraagt wie de conversatie met mijn logeervis op gang zal moeten houden, stel ik voor dat ik eerst eens uitvogel welke van de twee vissen mijn oorspronkelijke gesprekspartner was (de gelijkenis is groot) en dat ik na een gepaste gewenningsperiode de dialoog (?) met hem weer opstart. Hij moet het ook aankunnen, hé, al die ellende die ik dan weer over hem uitstort. Of Sam, jullie kat met het deurentrauma, een goede gesprekspartner kan worden, kan jij het beste beoordelen. Voor mijn part kan hij zeggen, doen en laten wat hij wil. Op afstand vormt hij toch geen gevaar voor mijn vissen.

Allez, ik hoop dat je verder een deugddoende tijd hebt in Schotland. Het schijnt er mooi te zijn. Maar is juli niet wat vroeg? Met die heide en zo? Vraag je ook eens na wat de Schotten onder hun kilt dragen? Please? Hoe langer ik erover nadenk hoe prangender de vraag wordt.

In blijde afwachting en met warme groet, ook aan Wim, Ingrid