In den beginne


Toen sneakers in de mode kwamen heb ik gezworen dat ik ze nooit zou dragen. Jongelui kon ik nog vergeven dat ze altijd en overal in sportschoenen rondliepen, maar dat mensen van boven de twintig, zelfs mensen die de middelbare leeftijd al lang voorbij waren, met die modegril meededen vond ik onbegrijpelijk. Veel vrouwen droegen zelfs sneakers onder een jurk! En dat mannen ze onder een pak aandeden, vond ik, tja, eigenlijk wist ik niet goed wat ik ervan moest vinden. Kinderachtig, belachelijk? Kleren maken de man, leerde ik, maar wat wilden die mannen uitstralen? De deftige autoriteit van hun pak of het kijk-eens-hoe-gewoon-en-sportief-ik- ben van hun schoeisel? Waar was die dubbelzinnigheid voor nodig?
Voor mij waren alle sneakersdragers gewoon overjaarse tieners, of op zijn minst lui die moeite hadden met het ouder worden. In die val ging ik niet trappen. Sportschoenen waren om te sporten. Niet om mee naar je werk te gaan, een restaurant of theater te bezoeken, of een avondfeest te vieren. Waarom deed iedereen eraan mee? Het leek toch nergens op? En ik besloot: hoe mooi en chique ze er soms ook uitzagen, zo laag zou ik niet vallen.

Tot vorig jaar. We gingen op reis naar Noorwegen en omdat we daar vast veel zouden wandelen kocht ik mijn eerste sneakers. Comfortabele schoenen die de gewone sportschoen overstegen en ik voor elke gelegenheid zou kunnen gebruiken. Ze waren van een merk dat ik vroeger associeerde met duivelse, Duitse degelijkheid - een merk zo solide en alledaags dat ik daarvan ook ooit zwoer dat het nooit, al werd ik honderd, mijn voeten zou sieren. Ik heb ze maandenlang niet meer uitgedaan. Op vakantie, thuis, in de stad en op het platteland, zomer en winter, op zon- en feestdagen droeg ik mijn sneakers en vond het nog mooi staan ook. Zelfs onder een jurk voelde ik me er goed mee.

Hetzelfde overkwam me met strakke broeken. Nooit van mijn leven zou ik zoiets aandoen. Ik, met mijn figuur? Het was de overweging nog niet waard. Skinny was voor zestienjarigen, voor slanke zestienjarigen dan ook nog. Tot ik in de winkel mijn eerste strakke broek aantrok. Omdat ik een nieuwe nodig had (nou ja, nodig) en er geen andere te krijgen was. De verkoopster haalde nog een mooie trui uit het rek en zocht een passende blouse uit die nonchalant onder die trui uitkwam. Gewoon, om aan te tonen hoe fris en fruitig ik er nog kon uitzien. Mijn aarzeling goed aanvoelend benadrukte ze dat ouder wordende vrouwen zich helemaal niet naar hun leeftijd moesten kleden. Wie had dat uitgevonden? Je bent toch zo jong als je je voelt en kleedt? Met jeugdige tred wandelde ik met broek, trui en blouse de winkel uit.

Hoewel ik het graag zou zijn, ben ik dus geen vrouw van mijn woord. Toch niet wat kleding betreft. Blijkbaar ben ik daarin nogal beïnvloedbaar en wordt iets wat ik in den beginne afschuwelijk vind opeens mooi. Hoe komt dat toch? Ik denk niet dat het een kwestie is van te laten merken dat ik mee ben, dat ik erbij wil horen of dat ik wil laten zien dat ik het geld ervoor heb. Maar hoe werkt het dan? Wordt iets mooi omdat ik het al vaak heb gezien en ik eraan gewend bent geraakt? Verandert mijn mening door gewenning? Dat belooft. Straks vind ik extreem-rechtste partijen nog getuigen van verantwoordelijkheidszin en empathie.

Rimpelingen

, ,

26 reacties op “In den beginne”

  3. Deze verschuiving naar makkelijk zittende broeken en schoenen is een erkenning van de behoefte aan meer comfort. Het is mooi meegenomen dat het tegelijk een trend is.
    Naarmate de jaren verstrijken, verkies ik ook in kleding te lopen die mijn dagelijkse ervaringen verbetert in plaats van belemmert.
    Mochten de naaldhakken weer in de mode komen, dan zie je mij daar echt niet meer op rondlopen – net zo min als ik zou overlopen naar rechts.
    Lang leve de sneakers. Wat een zegen voor de jonge oudere.

    Geliked door 1 persoon

    Beantwoorden

  4. Misschien heb je je sneakers gezien op Halloween, via Facebook, op Bol.com omdat Black Friday er aan kwam? Of je toch gewoon laten (ver)leiden door een professionele verkoopster ?Je bent helemaal mee Ingrid!

    Geliked door 1 persoon

    Beantwoorden

  7. (je tekst is niet leesbaar in de WP-app – 80% van je woorden zijn er weggelaten)

    Er bestaan geen moderegels meer. Al trek je een badpak over je winterjas en draag je zeesletsen aan je voeten, niemand moet daar commentaar op geven.

    Geliked door 1 persoon

    Beantwoorden

  10. Haha Ingrid,

    Al jarenlang ben ik sneakers-gewijs bekeerd tot de club van overjaarse tieners. Niet dat ik daar iets specifieks mee wilde bewijzen, het is gewoon het gemakkelijkste schoeisel voor wie immer weer en wind trotserend standaard alles op de fiets doet en voor zijn/haar werk ook nog eens dagelijks heel veel stappen zet tussen spreekkamer en wachtkamer. Blij dat jij ook de geneugten daarvan ontdekt hebt. En strakke broeken? Het kostte mij destijds moeite om overstag te gaan voor die wijde broeken die nu zo in trek zijn. Al was dat dan weer een lastiger op de fiets. Maar ik denk dat je gelijk hebt: hoe vaker je het ziet, hoe meer je eraan gewend raakt. Al zweer ik bij deze plechtig een dure eed: met extreemrechts zal dat niet gebeuren.

    Hartelijke groet en dank voor het leesplezier Martine

    >

    Geliked door 1 persoon

    Beantwoorden

Geef een reactie op Rik en Ann Maes-Maes Maes-Maes Reactie annuleren

INGRID VANDERKRIEKEN