In haar voorlaatste blogbericht vraagt Martine zich af of mijn logeervis en ik denken dat er ook vuilnismannen zijn die liever zonder muziek zouden werken. Dat impliceert dat ze alleen weet heeft van vuilniswagens mét muziek. Daarom, Martine, nóg een reden om in de toekomst naar de Oostkantons te verhuizen. Want dat heb ik hier nog nooit gehoord. Alleen de ijzermarchand rijdt onder begeleiding van luide muziek door de straat. En aangezien dat niet vaak voorkomt, is die vorm van geluidsoverlast best te verdragen.  

Over de vuilniswagens in jouw contreien: voor geluidsgevoelige mensen zoals wij zou het wenselijk zijn dat ze geen luide muziek laten horen. Maar ik kan me best voorstellen dat de vuilnismannen zelf er niets op tegen hebben. Waarschijnlijk vinden ze het zelfs fijn wanneer muziek alle andere geluiden overstemt. Wie luistert er nu graag naar het onophoudelijke optrekken en tot stilstand brengen van motoren, het toeteren van auto´s die noodgedwongen achter de wagen hangen? Bovendien brengt muziek ook wat schwung in de zaak. Het omhooggooien van volle plastic zakken en ze op de juiste plek doen belanden (ik veronderstel dat ze dat bij jullie ook zo doen) lijkt me veel beter vol te houden onder ritmische begeleiding. Volgens mij is graag luisteren naar schelle muziek zelfs een belangrijke voorwaarde om de job in Vlaanderen te mogen uitoefenen.
Een tussenoplossing zou kunnen zijn dat de vuilnismannen (draadloze) oortjes dragen, maar wellicht zijn de betreffende overheden nog niet op de hoogte van het bestaan ervan of raken ze het niet eens over wie ze moet betalen.
En, oh ja, voor ik het vergeet: de vis heeft er geen mening over. Hij doet niet aan vuilnis en zijn muzikale opvoeding is nog niet voltooid. Tot nu toe is hij alleen in aanraking gekomen met piano en gitaar.

Hoe dan ook, door alle info die je gaf over lawaaivervuiling moest ik weer denken aan de jaren dat we een appartement bewoonden in Aken. Aan de buitengeluiden ben ik toen min of meer gewend geraakt. Maar aan de bovenbuurvrouw …
Zomer en winter droeg ze jeans en een wit hemd of blouse, met daaronder cowboylaarzen of schoenen met blokhakken. Ik moet toegeven: ik vond het niet verkeerd. Wat saai voor haar man, maar ze verdeed beslist niet zoveel tijd als ik met nadenken over wat ze zou aantrekken. In die jaren stond ik namelijk ´s ochtends nogal lang voor de kleerkast. In de stad ging ik overal lopend naartoe en dubbend over hoeveel en waarheen ik zou moeten wandelen besloot ik pas wat ik zou aantrekken nadat het schoenprobleem was opgelost.
Maar goed, de bovenbuurvrouw. Ze had een boekhandel (ik vermoed dat ze met haar manier van kleden hetzelfde succes nastreefde als Steve Jobs en Mark Zuckerberg) en iedere ochtend denderde ze in zeven haasten de trap af. Wanneer ik haar hoorde, veerde ik opgelucht op. Het voorspelde immers rust tot ´s avonds. Maar eens ze was thuisgekomen – of dat nu om zes uur was of om twaalf uur – begon ze rond te lopen. Met haar blokhakschoenen of laarzen aan. Bonk, bonk, uren aan een stuk. Nooit geweten dat iemand zo kon blijven rondlopen in een appartement. Ze zette me dan ook voor grote raadsels. Had ze ADHD? Had ze smetvrees en deed ze de boel drie keer aan de kant voordat ze ging slapen? Oefende ze voor een nieuwe olympische discipline – snelwandelen door de gang? Waarom droeg ze dan geen sportschoenen?

Achteraf heb ik vaak gedacht: waren sneakers toen al maar in de mode geweest. Ze zouden goed hebben gestaan onder haar jeans. Maar daarover later meer.