Het negeren van de vis is welgeteld een dag gelukt. Maar het heeft geholpen. Sinds maandagochtend gedraagt hij zich – vergeef me de woordspeling – als een vis in het water. Hij komt naar boven, zwemt rondjes, zigzagt door het water, echt, het is een plezier om naar te kijken. Mijn man beweert dat hij achten zwemt, maar dat kan ik tot nu toe niet bevestigen.

Telkens wanneer ik naar die kom kijk, naar die voortdurend zwemmende vis, denk ik aan de politiek. (Waarom dat zo is, kan ik niet verklaren. Maar dat komt nog wel.) Zo zweefde me vanochtend, terwijl ik onze logeervis eten gaf, het beeld voor ogen van een watertrappelende Hadja Lahbib, onze minister van Buitenlandse Zaken. Afgelopen maandag moest ze zich voor de derde keer verantwoorden in het dossier van de visa voor een Iraanse delegatie. Koppig weigerde ze van plaats te veranderen of kopje onder te gaan. Heel anders dan Pascal Smet. Die was het water al uit vooraleer ook maar iemand hem kon naduiken. Of Egbert Lachaert, die heeft ook iedereen in snelheid gepakt. Blijkbaar is het stresserend voorzitter te zijn van een partij die ook de eerste minister levert. 

Zou een vissenkom-vis ook last hebben van stress? Of op zijn minst van irritatie? Zijn gezichtsveld is groot genoeg lijkt me, met al dat glas, maar de ruimte waarin hij zich kan bewegen is toch beperkt. Lichamelijk lijkt hij zich meer dan genoeg te kunnen uitkuren maar veel zelfontplooiing of persoonlijke vooruitgang zit er voor hem niet in. Hoe frustrerend moet dat zijn. Ofschoon, toen ik daarnet ging kijken, zag ik hem ook achten zwemmen. Als hij het echt niet meer ziet zitten ligt er voor hem nog een mooie carrière als Sabayon-maker in het verschiet.