Boven ons hoofd

We zullen blij zijn wanneer ons gezin weer verenigd is. Onze middelste zoon, die in Thailand woont en werkt, laat weten dat hij in september verlof mag nemen om hier het huwelijk van zijn oudste broer bij te wonen. We verheugen ons, hebben wij gezegd. Maar boek alsjeblieft een vlucht die niet over Oekraïne gaat.

Want stel je toch eens voor. Je stapt als toerist op het vliegtuig, vlucht MH17. Iedereen passeert alle controles, zelfs die verdachte individuen die je voor je in de rij zag staan. Nadat je opgestegen bent, leun je enigszins relaxed achterover. Je doet je ogen dicht en begint alvast te dromen over je vakantiebestemming. Als de persoon naast je wat te luid wordt, zet je je koptelefoon op en bekijkt de ene film na de andere. Je denkt dat er niks meer kan gebeuren. De wereld is in orde.

Of je vertrekt voor je werk, mijmerend over je huidige leven. Alle luchthavens van de wereld heb je al gezien en je hebt mensen van alle soorten culturen ontmoet. Je bent dankbaar dat je in West-Europa leeft, een deel van de wereld waar er nu toch al meer dan vijftig jaar geen oorlog meer is. Dankbaar dat je zuiver water hebt en genoeg te eten, een dak boven je hoofd en geld voor nog meer dan dat.

En dan wordt het vliegtuig neergehaald. Een raket doorboort de machine. Razendsnel verandert heel het mens- en wereldbeeld van alle passagiers en plotseling zijn ze dood.

Het had onze zoon kunnen zijn, die daar in dat vliegtuig zat. Wij hadden het zelf kunnen zijn. Terreur komt nu wel heel dichtbij. Hoe is het mogelijk dat onschuldige burgers slachtoffer worden van zo´n daden? In deze tijd van wereldwijde afluisterpraktijken? Eigenlijk ken ik het antwoord wel. Het is mogelijk wanneer alles draait om gas en olie. Terreur is mogelijk omdat er altijd landen en handelaars zullen zijn die de technologie en de middelen leveren. Het is mogelijk omdat we op zo´n momenten even in shock zijn en dan gewoon weer overgaan tot de orde van de dag.

3 reacties op “Boven ons hoofd”

  1. Oh zo droevig.

    Als kind kende ik een gedichtje en het ging in de aard van “zou de wereld niet beter zijn als iedereen die je ontmoet zou zeggen: ik hou van jou”. Treurig, de mensheid kan het nog altijd niet.
    Stoppen met hebzucht, stoppen met wapens te verkopen aan dubieuze landen en stoppen met andere regimes te ondersteunen.
    Misschien naief, misschien kan het toch de mensheid veranderen en leven we met zijn allen een stuk vreedzamer.

    Like

Laat een reactie achter op ingrid Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

INGRID VANDERKRIEKEN

%d bloggers liken dit: