Mijn ogen zijn niet meer te best. De oogdruk is te hoog en veroorzaakt glaucoom. Ik merk daar niets van maar toen de oogarts zei dat oogdruppels het proces zouden vertragen heb ik niet geprotesteerd. Belangrijk is dat mijn ogen goed blijven functioneren. Ik lees en schrijf te graag. Dat heb ik altijd graag gedaan en het plan is dat tot op het einde van mijn leven te kunnen blijven doen. 

Na een half jaar ´s avonds druppelen moest ik op controle en schreef de arts extra oogdruppels voor. Het nieuwe medicijn blijkt een voor mij nare bijwerking te hebben. Het vertraagt de hartslag, en die van mij is al zo laag. Een rustig kloppend hart – het mag goed klinken maar dat is niet hoe ik me nu voel. Straks klopt mijn hart helemaal niet meer. 

“Een trage hartslag betekent dat je een groot hart hebt”, pochte ik wel eens, waarbij ik in het midden liet of dat letterlijk of figuurlijk is. Dat moeten anderen zelf maar uitmaken. Soms, afhankelijk van wie ik tegenover me had, zei ik dat ik een sporthart heb. Ik legde dan uit dat ik vroeger veel heb gesport en dat mijn grote hart daar het gevolg van is. Mijn hart kromp bij die leugen dan wat ineen, maar van schaamte zwol het ook weer tot zijn oorspronkelijke vorm. Want zoveel heb ik nu ook weer niet gesport. Naar school fietsen, een zwemclub die twee keer per week traint – ik weet niet. 

Uitermate jammer vind ik nu dat ik geen tweede paar ogen heb. In tegenstelling tot wat ik mijn kinderen wijsmaakte, heb ik immers geen ogen op mijn rug. Niet dat ogen op mijn rug het leven makkelijker zouden maken – ik zie me in gesprekken al iedereen met mijn rug aankijken – maar een reservepaar zou ik niet afslaan. Trouwens, tanden krijgen we twee keer, melktanden en blijvende tanden. Waarom ogen dan niet? Als kind een paar onschuldige en nieuwsgierige kijkers, later een paar ogen dat alles scherp blijft zien, ook alles doorziet, met blikken die kunnen doden zonder blozen. Ogen met blikken vol liefde en mededogen. 

Vanzelf een tweede hart krijgen zou ik ook kunnen appreciëren. Want dat grote hart van mij is al enige tijd niet zo ruimhartig meer. Zou het een bijwerking zijn van het ouder worden? Of van deze tijden? Neem nu het verkeer. Tegenwoordig weet ik maar al te goed waar mijn claxon en grote lichten zich bevinden en ik schaam me ook niet meer ze te gebruiken. Ik laat me mijn voorrang niet meer afnemen en laat mijn raampje naar beneden om te zeggen waar het op staat als iemand verkeerd geparkeerd staat. Wat denken ze wel. 

Nog zoiets: het maken van telefonische afspraken bij overheidsinstanties of bij artsen. Al twee dagen probeer ik mijn oogarts te bereiken om het probleem met mijn hartslag te bespreken. Er wordt niet opgenomen, of er loopt een band: “Probeer het later nog eens.” Een bezettoon heb ik nog niet gehoord. Hemeltergend is het en mijn hartslag bereikt stilaan ongekende hoogtes. Tandenknarsend zit ik hier en weet niet wat ik daarvan moet vinden. Kennen ze daar mijn telefoonnummer en dossier uit hun hoofd en is dit een door hen bedoeld neveneffect? Of hopen ze dat ik straks helemaal geen afspraak meer nodig heb?