Vorige week was ik in de Mayersche, een boekhandel in Aken waar ze behalve boeken ook speelgoed verkopen. Ook nog allerlei andere dingen maar die doen hier niet ter zake. De boekhandel bestaat uit verschillende verdiepingen en op zoek naar een kinderboek was de speelgoedafdeling niet te vermijden. Of toch moeilijk. Ik bedoel, de kinderboekenafdeling ligt links van de roltrap, de andere rechts en ze gaan quasi in elkaar over. En zo kon het gebeuren dat ik langs een rek vol legpuzzels kwam. Puzzle für Erwachsene stond er, wat me meteen halt liet houden. Mijn oog viel op “Die Welt von Jane Austen“, een legpuzzel die bestaat uit  allerlei afbeeldingen van scènes uit de boeken van Jane Austen. Twee geliefde thema´s die hier samenkomen: lezen en puzzelen. Daar kon ik niet aan weerstaan. Want ik beken: soms overvalt mij de drang om te puzzelen. Die “soms” zijn periodes in mijn leven wanneer ik niet goed weet wat aanvangen. Periodes waarin ik nog niet goed weet hoe ik de dingen moet plaatsen of hoe ik moet reageren. De ervaring heeft me geleerd dat het ordenen van puzzelstukjes ook mijn gedachten ordent. Wanneer de puzzel klaar is, is meestal ook het pobleem opgelost. Er is alleen wat geduld en een portie geluk voor nodig. 

Het puzzelen begint met de losse stukjes op de tafel te leggen en daarna de rand te maken. Met de omkadering van het probleem, om het zo te zeggen. Deze puzzel bestaat uit duizend stukjes. Net als de gedachten die door mijn hoofd dwalen, vormt hij een warrig geheel: er worden zestig figuren uit de romans van Jane Austen afgebeeld die zich op verschillende locaties uit haar boeken bevinden. De ene keer sorteer ik op kleur, de andere op een van de afgebeelde scènes. Soms moet ik lang zoeken naar een bepaald stukje en neem ik daarbij verschillende houdingen aan. Meestal begin ik zittend, ga daarna staan, voor de tafel, achter de tafel. Zo kan ik de puzzelstukjes van alle kanten bekijken. Het merkwaardige is dat ik het ontbrekende stukje de volgende dag meestal meteen zie liggen. Alsof mijn onderbewustzijn de oplossing heeft gevonden. 

Gisteren kreeg ik hulp van mijn elfjarige kleinzoon. Hij zag de puzzel liggen en zei dat hij voor zoiets niet geduldig genoeg was. Toch kon hij het niet laten aan tafel te gaan zitten. Nadat hij vrij snel een eerste stukje had gevonden, kreeg hij er zin in, en onder gezellig gekeuvel geraakten we samen een heel eind. Puzzelen is niet alleen probleemoplossend, het schept ook een band.